Onlangs hebben verschillende burgers zich tot onze redactie gewend om hun zorgen en ongenoegen te uiten over de dienstverlening van Aruparking. Volgens hen is Aruparking begonnen met handhavingscontroles zonder eerst te zorgen voor een adequate dienstverlening aan het publiek.

Een van de lezers, die werkt in Caya Grandi, vertelde dat zij sinds de invoering van Aruparking elke maand netjes het maandbedrag betaalt om in het gebied te mogen parkeren. Deze maandelijkse betaling gaat echter niet gepaard met een toegewezen parkeerplaats dicht bij haar werk. Integendeel: de aangewezen zone ligt volgens haar op behoorlijke afstand van haar werkplek.

“Er zijn momenten dat ik met kratten flessenwater kom om voorraad aan te vullen op kantoor, en dan moet ik ver weg parkeren en helemaal naar kantoor lopen, terwijl er lege parkeerplaatsen recht voor de deur zijn,” klaagde zij. Daarbovenop komt nog de overlast van rondhangende drugsverslaafden in het gebied. Sommigen van hen gedragen zich agressief, intimideren voorbijgangers en zorgen voor een onveilig gevoel.

Op de website van Aruparking staat vermeld dat “Aruparking een specifieke zone aanwijst” waar een werknemersparkeervergunning geldig is, en dat “werknemers hun voertuig binnen die zone moeten parkeren.” Daarnaast wordt aangegeven dat “wanneer een werknemer buiten de aangewezen zone parkeert, hij of zij het standaard uurtarief moet betalen.”

De burger vraagt zich af waarom Aruparking niet simpelweg het maandbedrag int en werknemers toestaat te parkeren waar een vrije plek beschikbaar is.

Erger nog: toen zij probeerde om – ondanks het feit dat zij dan dubbel zou betalen voor dezelfde dienst – voor de deur van haar werk te parkeren, liep zij tegen het probleem aan dat de parkeerautomaat van Aruparking niet werkte. “Zelfs als ik wíl voldoen, laat hun serviceniveau dat niet toe!”

Onvoldoende aanbod voor de vraag

In dezelfde lijn vertelde ook een ondernemer in het gebied aan onze redactie dat hij sinds de invoering van de handhavingsacties van Aruparking met problemen kampt. Deze ondernemer besloot het maandabonnement te betalen zodat zijn werknemers met de auto naar het werk kunnen komen en daar kunnen parkeren. Toen hij hierover contact opnam met Aruparking, kreeg hij te horen dat er momenteel geen parkeerplaatsen beschikbaar zijn en dat hij op een wachtlijst geplaatst moest worden.

Onze redactie bevestigde dit in een telefonisch gesprek met Aruparking: momenteel is het inderdaad noodzakelijk om eerst op een wachtlijst te staan voordat een maandelijkse parkeervergunning in het gebied kan worden verkregen. Afhankelijk van het specifieke gebied kan dat “erg lang” duren, aldus Aruparking.

De ondernemer uitte zijn frustratie over het feit dat er geen werkbare oplossing wordt geboden voor zijn personeel. Eén uur parkeren kost twee florin. Voor een werknemer die acht uur per dag werkt, exclusief lunchpauze, betekent dit een minimum van 16 florin per dag. De meeste werknemers in het gebied werken zes dagen per week, wat neerkomt op een uitgave van Afl. 384 per maand – enkel om te kunnen parkeren en te werken. Aruparking biedt ook een dagtarief van Afl. 20 aan, wat voor de gemiddelde werknemer nog minder aantrekkelijk is.

De ondernemer had felle kritiek op een beleid dat Aruparking zelf niet kan waarmaken. Er wordt een maandelijkse parkeeroptie voor werknemers aangeboden, maar zonder voldoende beschikbaarheid om dit ook daadwerkelijk mogelijk te maken. Het gevolg: werknemers blijven achter met buitensporige en onrechtvaardige kosten.

Gebrek aan alternatieven

Wat alle burgers die zich tot onze redactie hebben gewend gemeen hebben, is het feit dat er geen realistisch alternatief bestaat om zonder auto en zonder Aruparking op het werk te komen.

Een van hen vertelde dat hij deze week zijn auto had geparkeerd op de enige plek die hij kon vinden, maar dat een medewerker van Aruparking hem waarschuwde dat zijn auto zou worden weggesleept als hij daar bleef staan. Hij kon niet urenlang rondrijden op zoek naar een vrije plek, omdat hij op tijd op zijn werk moest zijn.

Daarnaast bestaat er op Aruba geen haalbaar alternatief in de vorm van openbaar vervoer.

“Ik zou best met de bus gaan,” zei een van de burgers. “Maar ik moet om 6.45 uur op mijn werk zijn, en er rijdt geen enkele bus in de buurt van mijn huis die me op tijd naar mijn werk kan brengen.”

Het gebrek aan openbaar vervoer krijgt de laatste tijd steeds meer aandacht op Aruba, terwijl de prijzen van auto’s extreem hoog zijn, de benzineprijzen blijven stijgen, de koopkracht daalt en mensen op zoek zijn naar alternatieven om zich te verplaatsen, te werken en hun dagelijkse activiteiten uit te voeren. De busroutes van Arubus bieden onvoldoende connectiviteit om iedereen te bedienen. Dat heeft grotendeels te maken met de manier waarop Aruba zich heeft ontwikkeld: in vergelijking met andere landen wonen mensen veel meer verspreid over het eiland in plaats van geconcentreerd in specifieke gebieden. Dit maakt het moeilijk om een openbaar vervoersnetwerk op te zetten dat voor iedereen betaalbaar en efficiënt is.

Hoewel er begrip kan zijn voor deze realiteit, stellen burgers de vraag waarom ervoor is gekozen om Aruparking in te voeren. “Welk probleem moest dit eigenlijk oplossen?” vroeg de ondernemer zich af, wijzend op het feit dat betaald parkeren er in de praktijk toe leidt dat minder mensen Caya Grandi bezoeken, in vergelijking met andere winkelcentra op Aruba waar parkeren gratis is en meer plaatsen beschikbaar zijn.

Wie profiteert hiervan?

In dezelfde context vroeg een van de burgers zich af of Aruparking uitsluitend is ingevoerd om “geld uit het centrum te trekken.”

“Hoeveel werknemers heeft Aruparking, en wat doen ze eigenlijk?” vroeg zij. “Ze komen me niet helpen wanneer de automaat niet werkt, ze zorgen niet voor veiligheid in het gebied en ze garanderen niet dat ik een fatsoenlijke parkeerplek kan vinden. Ze komen alleen stickers plakken en de takelwagen bellen,” zei zij. “En ondertussen betalen wij hun salaris via onze belastingen, terwijl hun enige bijdrage is dat ze ons leven moeilijker maken.”

Het personeel van Aruparking is bovendien niet verantwoordelijk voor de veiligheid van de voertuigen in het gebied; dat is een taak van de politie. Op de website van Aruparking staat expliciet vermeld dat “Aruparking N.V. uitsluitend parkeerplaatsen beheert. Parkeren is op eigen risico. Wij zijn niet aansprakelijk voor verlies of schade aan voertuigen of eigendommen.”

Zoals eerder genoemd komt een deel van het veiligheidsrisico voort uit de rondhangende drugsverslaafden. Naast het betalen van twee florin aan Aruparking voelen veel burgers zich ook geïntimideerd en gedwongen om geld te geven aan deze personen. Een van de lezers die zich deze week tot onze redactie wendde, vertelde dat zij de politie weliswaar heeft zien optreden tegen de rondhangende drugsverslaafden, maar zij betwijfelde de effectiviteit van die aanpak. “Gaan ze die ‘chollers’ elke dag wegjagen?”

“Ik heb het gevoel dat dit beleid is ingevoerd zonder begrip van de realiteit van het leven van werkende mensen,” zei een van de werknemers. “Er wordt totaal geen rekening gehouden met onze dagelijkse werkelijkheid.”

Ondertussen gaan de controles van Aruparking onverminderd door en blijven de autoriteiten het publiek waarschuwen: betalen, of geconfronteerd worden met boetes en wegslepen.