Deze regering heeft kennelijk heel wat plannen; dat is goed als het maar waar is. Maar als je navraag gaat doen dan blijkt al gauw dat het plan zoiets is als de huidige Amerikaanse president in de verkiezingscampagne van 2024 noemde, toen gevraagd werd naar zijn plan (voor de gezondheidszorg). Hij gaf toe dat het geen plan was, maar slechts het “concept voor een plan”. Na bijna twee jaar van een nieuwe regering in ons land gaan we op zoek naar de thema’s in het regeerprogramma 2025 – 2028. Deze kunnen geen plan genoemd worden, eigenlijk is het meer een lijst van (goede) voornemens. Daar is in principe niets mis mee, maar wanneer kunnen we nu echte plannen zien die vervolgens tot uitvoering worden gebracht? Wellicht zijn er lezers die vinden dat onze stellingname enigszins gechargeerd is, maar laten we dan enkele thema’s erbij pakken om te kijken of het enkel ‘concepten’ zijn of echte uitvoerbare plannen.

Neem bijvoorbeeld de kwestie van de schaarste op de woningmarkt. Bij meerdere gelegenheid hebben we naar voren gebracht dat het belangrijkste probleem niet de schaarste is voor degenen die een woning kunnen kopen of (laten) bouwen. Het echte probleem is voor de grote meerderheid die financieel gezien nooit het doel van een eigen huis zullen bereiken. Wat wel de aandacht heeft gekregen is een woningbouwproject van koopwoningen waarvoor ook nog een aanslag moet worden gepleegd op natuurgebied. Maar heeft hetzelfde eerder vermelde regeerprogramma het niet over “het beschermen van de grond tegen excessief commercieel of recreatief gebruik”? Dit naast de gewoonlijke beloften over bescherming van natuur en milieu? In een ander deel van het regeerprogramma gaat het ook over huisvesting, bijvoorbeeld waar gesproken wordt over de intentie om de rehabilitatie van San Nicolas en Oranjestad aan te pakken. Maar er is geen specifieke vermelding van woningen voor degenen die afhankelijk zijn van de overheid, die initiatieven moet ontplooien in de richting van de daadwerkelijke bouw, in plaats van zich te beperken tot de rol van het aanwijzen waar anderen aan de slag kunnen. De zaak wordt nog onlogischer als we kennisnemen van het Nationale Plan voor de Transformatie van het Toerisme voor de komende jaren, dat gebaseerd blijkt op een hoofddoel: de forse groei van het aantal verblijfstoeristen in de komende jaren. Uiteraard kunnen we rekenen op de gebruikelijke opmerking dat men streeft naar ‘kwaliteit’ in de sector, maar dat lijkt iets wat steeds tegenstrijdiger aan het worden is; we komen ongetwijfeld bij het punt uit waar kwaliteit en kwantiteit niet meer samengaan in ons massatoerisme, want dat is wat we hebben…

Bovendien betekent dit dat meer werkgelegenheid wordt geschapen die noodzakelijkerwijs de aanvoer van arbeid uit het buitenland inhoudt, waarmee de druk vanuit de bevolking op het huidige woningbestand nog groter wordt, maar zo ver is het plan nog niet gevorderd… We kunnen ook wel begrijpen waarom dat zo is; het lijkt erop dat de overheid nog steeds denkt in termen van ‘voorwaardenscheppend bezigzijn’, het creëren van de condities zodat anderen komen investeren en geld verdienen. Daar is ook niets mis mee; er zijn heel wat terreinen waarop bij voorkeur het privékapitaal het werk doet. Maar als het gaat over de woningnood voor het overgrote deel van de bevolking, dan is het ondenkbaar dat de overheid geen initiatief neemt en met concrete plannen komt en niet uitsluitend komt met een concept van een plan, wat we overigens ook nog niet hebben gezien…

Er is een ander ‘plan’ dat geduldig wacht op definitieve vaststelling en uitvoering: de afvalwaterzuivering. De vorige regering heeft zowat een eeuwigheid over gedaan om de kwestie niet op te lossen en heeft de tijd besteed aan het oprichten van de maatschappij die het werk moet gaan doen. Nu blijkt dat men eerst moet gaan evalueren of de installaties bij Bubali, wellicht gedeeltelijk, naar Parkietenbos moeten worden verplaatst. In ieder geval iets wat nader bestudeerd moet worden, want welke verantwoordelijke overheid gaat in grote haast iets doen, zonder alle details goed te plannen, nietwaar? Dat is inderdaad noodzakelijk, als men maar bedenkt dat niet gewacht kan worden tot de nog grotere toevloed aan toeristen, die wel ‘goed gepland’ is, een ramp veroorzaakt zoals Barbados in 2018 heeft meegemaakt, toen de afvoerleidingen van afvalwater van de hotels naar de waterzuivering waren gesprongen.

Vervolgens gaan we onszelf hier enigszins tegenspreken, want het is van belang te signaleren dat er plannen bestaan die zeker niet tot een concept beperkt blijven. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer het gaat om nieuwe hotels. Daar kunnen we vaststellen dat de burger met het ‘plan’ wordt geconfronteerd wanneer het onmogelijk is het plan nog tegen te houden, om welke reden dan ook. Op zo’n moment heeft een studie over de milieuaspecten al plaats gevonden, geheel geschreven volgens de wensen van degene die de studie betaalt. De kernvraag, heel strategisch in de hele aangelegenheid, heeft dan geen enkele zin meer: hebben we eigenlijk meer hotels nodig? Die vraag is bij de ‘professionele planning’ niet meegenomen, die ongetwijfeld tevoren heeft plaatsgevonden, ver van het publieke oog, daarmee vervelende vragen voorkomend. Nog erger, als we dit goed overdenken blijkt dan dat we in onze heilige onschuld terecht zijn gekomen bij de traditionele modus operandi van onze regeringen, ongeacht van welke kleur? Klaarblijkelijk zijn er twee soorten plannen: de plannen die het belangrijkste en het urgentste zijn voor de bevolking, die eeuwig in het stadium van het ‘concept’ blijven steken en anderzijds de projecten waarvan de regering vindt dat die koste wat kost door moeten gaan en die dus kant en klaar het daglicht zien, waarbij als een soort toegift ons het ‘recht’ wordt verleend nog iets te zeggen. Er moest een rechtszaak aan te pas komen voordat opeens de regering ‘bezig’ bleek te zijn met een plan om het probleem van de overlast van de terreinvoertuigen (ATV/UTV) aan te pakken. Was dat al die tijd ook niet meer dan een ‘concept’…?

LJMADURO – 02-NOV-2026