De familie van Alexander Flores heeft onlangs via Facebook scherpe kritiek geuit op Fundacion Pa Nos Muchanan en vraagt om verantwoordelijkheid in verband met het incident dat enkele maanden geleden bijna het leven kostte van hun vijfjarige zoon. De publicatie kreeg meer dan 500 reacties en ruim 100 opmerkingen, waarbij veel mensen vragen stelden over de rol van instanties die verantwoordelijk zijn voor toezicht op kinderopvang en kinderbescherming op Aruba.

In het bericht uitte de familie haar verontwaardiging over de deelname van personeelsleden van het kinderopvangcentrum dat Alexander bezocht — en die verantwoordelijk zouden zijn geweest voor het incident dat hem bijna het leven kostte — aan een recente viering en pedagogische workshop. Volgens de familie tonen zowel de stichting als verschillende autoriteiten een gebrek aan empathie tegenover het gezin, terwijl de betrokken medewerkers van het opvangcentrum gewoon blijven deelnemen aan activiteiten rond onderwijs en kinderzorg.

Bijna drie maanden zijn verstreken sinds Alexander met spoed per air ambulance naar Colombia werd overgebracht voor medische behandeling, nadat personeel van het kinderopvangcentrum hem in een busje was vergeten en hem pas vijf uur later bewusteloos aantrof toen men hem van school wilde ophalen. De eerste prognose was onzeker en Alexander verkeerde in kritieke toestand, maar na intensieve zorg en behandeling in Colombia herstelde hij en keerde hij samen met zijn ouders terug naar Aruba.

In de publicatie bekritiseerde de familie de leiding van de stichting fel en stelde zij vragen over waarom personen die verantwoordelijk zouden zijn voor het incident — en die geacht worden liefde en zorg voor kinderen centraal te stellen — nog steeds deel uitmaken van evenementen gericht op onderwijs en kinderzorgprofessionals. Volgens de familie heeft de instelling niet voldaan aan de normen die verwacht mogen worden van organisaties die verantwoordelijk zijn voor kinderwelzijn. Ook verwijt de familie de stichting dat zij gedurende het moeilijke proces grotendeels stil is gebleven.

“Een paar weken geleden, tijdens de pedagogische dag, durfden jullie het toe te laten dat zij deel uitmaakte van de viering? Jullie durfden het aan haar workshops te laten geven? Jullie durfden haar uit te nodigen om tijd door te brengen met professionele opvoeders en mensen die WEL zorg dragen voor kinderen? Jullie durfden te doen alsof zij een leerkracht is? Doe iedereen een plezier en verander jullie naam. Jullie kunnen een stichting zijn, maar NOOIT voor kinderen. Eerlijk gezegd hadden wij veel meer van jullie verwacht, zeker omdat jullie daar werken en zelf ook moeders zijn,” aldus het bericht.

In de publicatie werden ook minister Gerlien Croes, minister Arthur Dowers en het Openbaar Ministerie genoemd. De familie stelde de vraag waarom er maanden na het incident nog steeds geen zichtbare juridische stappen of consequenties zijn genomen. De familie sprak haar frustratie uit over wat zij omschrijft als een gebrek aan verantwoordelijkheid.

“Aan Gerlien Croes, Arthur Dowers en het Openbaar Ministerie… Kijk eens goed. Zijn jullie vergeten dat Alex zonder pols werd binnengebracht? Of maken jullie je simpelweg geen zorgen? Elf weken zijn voorbijgegaan… Wij zeiden tegen onszelf: ‘Geef hen tijd. Geef hen een kans.’ Maar ondertussen zijn bijna drie maanden verstreken. Waarom is zij vrijgelaten? Waarom blijft zij zonder straf, zonder gevolgen? Waarom mag zij nog steeds maandelijks betaald worden voor diensten aan KINDEREN? Op wie of wat wachten jullie?,” aldus de familie.

De publicatie kreeg veel reacties uit de gemeenschap. Verschillende bewoners gebruikten de commentaarsectie om bredere zorgen te uiten over toezicht op kinderopvangcentra, institutionele controle en de toepassing van de wet op Aruba. :

Veel reacties stelden dat de autoriteiten te traag handelen in zaken waarbij nalatigheid in de kinderzorg betrokken is. Anderen spraken hun scepsis uit over het feit dat het opvangcentrum dat bij het ernstige incident betrokken was open mocht blijven terwijl onderzoeken nog lopen. Sommige opmerkingen verwezen naar eerdere beschuldigingen rond andere opvangcentra en suggereerden dat zorgen over toezicht, opleiding en veiligheid al jaren bestaan.

De publieke frustratie richtte zich ook op de overheidsdiensten die verantwoordelijk zijn voor het welzijn van kinderen en jongeren. Meerdere reacties trokken de rol van instanties belast met kinderbescherming en toezicht op kinderopvang in twijfel en stelden dat preventieve controle onvoldoende is. Sommigen beweerden dat meldingen, bewijzen en rapporten vaak niet leiden tot concrete acties.

De controverse leidde daarnaast tot een bredere discussie over professionele normen binnen de pedagogische sector en kinderopvang op Aruba. Eén reactie stelde vragen over hoe andere kinderzorgprofessionals reageerden tijdens het evenement waar de betrokken personen aanwezig waren, en suggereerde dat het stilzwijgen van collega’s mogelijk wijst op een dieper probleem binnen de sector. Volgens die reactie hebben professionals die met kinderen werken een collectieve verantwoordelijkheid om afstand te nemen van situaties waarin sprake kan zijn van nalatigheid of mishandeling.

Andere reacties richtten zich op wat werd omschreven als inconsistentie binnen het rechtssysteem. Verschillende personen vergeleken de aanpak van zaken rond nalatigheid in kinderopvang op Aruba met praktijken in het buitenland, vooral in landen waar ernstige incidenten die kinderen treffen kunnen leiden tot strafrechtelijke vervolging, rechtszaken en sluiting van instellingen.

Sommige reacties beschuldigden de autoriteiten van favoritisme en beweerden dat persoonlijke en politieke connecties invloed zouden kunnen hebben op het proces rond verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid.

Een ander terugkerend thema in de reacties was de emotionele impact die een dergelijk incident heeft op gezinnen. Leden van de gemeenschap spraken hun medeleven uit voor Alexander en zijn ouders en erkenden het trauma dat ernstige verwondingen tijdens de kinderjaren kunnen veroorzaken. Verschillende personen benadrukten de emotionele last die ouders ervaren wanneer zij hun kinderen toevertrouwen aan een opvangcentrum en daarna beginnen te twijfelen of hun kind daar werkelijk veilig is.

Sommige reacties benadrukten ook de noodzaak van strengere wetgeving voor de regulering van kinderopvangcentra op het eiland. Er werd opgeroepen tot betere inspecties, strengere vergunningseisen, verplichte veiligheidstrainingen en duidelijkere consequenties voor instellingen die nalatig blijken te zijn.

Anderen stelden dat Aruba meer nadruk moet leggen op het creëren van een sterk pedagogisch klimaat waarin veiligheid van kinderen, emotioneel welzijn en professionele verantwoordelijkheid centraal staan.

Veel reacties weerspiegelden een bredere bezorgdheid over het vertrouwen in instellingen. De zaak van Alex is volgens velen uitgegroeid tot meer dan de ervaring van één familie en heeft zich ontwikkeld tot een groter debat over de vraag of het systeem van kinderopvang en kinderbescherming op Aruba werkelijk in staat is kwetsbare kinderen te beschermen.

Tot op heden is er geen officiële verklaring gekomen van Fundacion Pa Nos Muchanan, het Openbaar Ministerie of andere autoriteiten die in de publicatie werden genoemd. Het is nog onduidelijk of onderzoeken nog lopen, of disciplinaire maatregelen zijn genomen of dat strafrechtelijke vervolging wordt overwogen.

De controverse ontstaat op een moment waarop toezicht op kinderopvangcentra in verschillende Caribische landen meer aandacht krijgt. Zorgen over personeel, opleiding, groepsgrootte en toezicht maken steeds vaker deel uit van bredere politieke discussies. Aruba staat, net als veel kleine gemeenschappen, voor de uitdaging om de groeiende vraag naar kinderopvangdiensten in evenwicht te brengen met de noodzaak van streng toezicht en professionele regulering.

Voor veel lezers kwam de sterkste reactie niet alleen voort uit het oorspronkelijke incident, maar vooral uit de perceptie dat het betrokken opvangcentrum zijn activiteiten normaal kon voortzetten zonder zichtbare verantwoordelijkheid af te leggen.

Het grote aantal reacties op de publicatie toont volgens velen een groeiende vraag naar transparantie en verantwoordelijkheid in zaken die het welzijn van kinderen betreffen. Via juridische procedures, hervormingen of publieke communicatie vraagt een groot deel van de gemeenschap om concretere antwoorden over toezicht op kinderopvangcentra en de gevolgen wanneer ernstige incidenten plaatsvinden.

Voor de familie van Alexander eindigde de publicatie met de duidelijke boodschap dat zij verantwoordelijkheid zullen blijven eisen terwijl zij zich tegelijkertijd richten op het herstel van hun zoon.